Είναι η ιδεολογική πεποίθηση τελικά θέμα γενετικής και καθαρού φθόνου...?

 

 

Ακολουθώντας τους φιλελεύθερους στοχαστές κι όχι κάποιους ακραίους φασίστες, όπως ο Hans-Hermann Hoppe και το έργο του "Δημοκρατία: Ο Θεός που δεν Υπάρχει", αξίζει να ρίξουμε μια απροκάλυπτη ματιά στους ψυχολογικούς και βιολογικούς παράγοντες πίσω από τις αριστερές ιδεοληψίες. Η εν προκειμένω θέση ίσως χαρακτηρισθεί από ορισμένους ριζοσπαστική: συστυχώς όσοι βρίσκονται κάτω από τον μέσο όρο στη γενετική και κοινωνική υπόσταση - είτε σε νοημοσύνη, εμφάνιση, κίνητρο ή χαρακτήρα - αναπτύσσουν μια βαθιά ριζωμένη ψυχολογική δυσαρέσκεια απέναντι σε όλους εκείνους οι οποίοι έχουν υψηλούς συντελεστές σε αυτήν την κοινωνία.

 

Αυτό το προσωπικό έλλειμμα δημιουργεί μια αρρωστημένη τοξική δυναμική στην οποία ο φθόνος, η κακεντρέχια και το μίσος για τους επιτυχημένους, έξυπνους, ελκυστικούς, δυναμικούς και ευγενικούς δεν μπορεί να εκφραστεί ανοιχτά επειδή θα ήταν απλώς πολύ επιθετικό σε προσωπικό επίπεδο που όμως λόγω έμφυτης δειλίας αδυνατούν να εκφράσουν. Αντ' αυτού, αυτό το σύμπλεγμα δυσαρέσκειας κρύβεται πίσω από ηθικολογικές επιθετικές κραυγές κοινωνικής μάχης όπως η "κοινωνική δικαιοσύνη" ΄΄αλληλεγγύης΄΄και η απαίτηση για περισσότερη "ισότητα" προς οτιδήποτε εθνομηδενιστικό σε όλα τα επίπεδα. Στον πυρήνα τους, αυτοί οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται καθόλου για την αληθινή δικαιοσύνη με την έννοια ότι όλοι δικαιούνται τους καρπούς της σκληρής προσφοράς τους.

 

Αντιθέτως, καθοδηγείται από την εμπαθή προσπάθεια να στερήσουν από όσους πραγματικά συνεισφέρουν στην οικόγενεια, στην κοινωνία, στην πατρίδα και στο έθνος, το δικαίωμα να διεκδικήσουν τους καρπούς της εργασίας τους ή της προσφοράς τους. Η μανία αναδιανομής του πλούτου της αριστεράς αποκαλύπτεται έτσι όχι ως ευγενής φιλοσοφία, αλλά ως πολιτική εκδήλωση της δικής της ανεπάρκειας προς ανέλιξη και αδυναμίας χαρακτήρα, επιχειρώντας να καταρρίψει τους ισχυρούς αντί να χτίσει κάτι η ίδια και να ανέλθει, επιθυμεί να κατεβάσει όλους τους υπολοίπους στο δικό της χαμηλό επίπεδο. 

 

Αληθινή κοινωνική δικαιοσύνη σημαίνει προσωπική ευθύνη και προστασία της περιουσίας, της εργασίας, της οικογένειας και του έθνους - οτιδήποτε άλλο είναι θεσμοθετημένη εξαπάτηση, ληστεία και ιδεοληπτική αυταπάτη.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ