Ο Τζίμης Πανούσης και η Εκκλησία: «Τελικά μερικά πράγματα συμβαίνουν γιατί ...πρέπει να συμβούν»

Ο Τζίμης Πανούσης και η Εκκλησία: «Τελικά μερικά πράγματα συμβαίνουν γιατί ...πρέπει να συμβούν» (φωτό) 


Στα σατιρικά έργα του μεγάλου καλλιτέχνη που πέθανε το Σάββατο σε ηλικία 64 ετών από ανακοπή καρδιάς, η εκκλησία και οι εκπρόσωποί της είχαν
πάντα «κεντρικό» ρόλο. Ήταν άλλωστε και το ίδιο το παρουσιαστικό του Τζίμη Πανούση που «παρέπεμπε» σε... ιερωμένο - όπως λέει ο ίδιος, δεν ήταν σπάνιο να τον χαιρετούν στο δρόμο ως ιερέα.
 Ο καλλιτέχνης τα τελευταία χρόνια επισκεπτόταν συχνά την Άνδρο, όπου διατηρούσε σπίτι και , ήταν πολλές οι φορές που είχε επισκεφθεί το μοναστήρι της Παναχράντου και είχε συνομιλήσει με τους μοναχούς που ζουν εκεί.
"Τελικά μερικά πράγματα συμβαίνουν γιατί ...πρέπει να συμβούν". Αυτό ήταν το τελικό συμπέρασμα του Τζίμη Πανούση στο μεταπασχαλινό γεύμα στην Πανάχραντο. Με την φράση αυτή εξήγησε την δική του καλλιτεχνική διαδρομή, αλλά και την πορεία του Ευδόκιμου στην καλογερική!
Η συζήτηση του Τζίμη με τον Ευδόκιμο, τον Αέτιο και τον Φιλάρετο τα είχε όλα. Ενατένιση στα ανθρώπινα, μνήμες του Τζιμη και του Αέτιου από την ελληνική ροκ σκηνή της δεκαετίας του '90 και την έλευση των Iron Maiden στην Ελλάδα (!) και αναμνήσεις από την αντιδικτατορικη δράση της δεκαετίας του '70 με δύο παλιόφιλους του που τώρα κάνουν πολιτική καριέρα.




Αέτιος και Πανούσης μιλάνε για τα παρελθόντα και για τα μέλλοντα, στη διάρκεια του καφέ... (φωτο - "εν Άνδρω")

Ο Τζίμης είναι ανδριώτης εκ μεταγραφής! Εδώ και πολλά χρόνια έχει σπίτι στις Μένητες. Η Άνδρος είναι ο τόπος που χρόνια τώρα "δραπετεύει" τα καλοκαίρια, το Πάσχα. αλλά και όποτε μπορεί. Πριν 15 χρόνια γνώρισε και αγάπησε το μοναστήρι και τον Ευδόκιμο. Από τότε έγινε τακτικός επισκέπτης του μοναστηριού και φίλος του Ευδόκιμου. Στην πορεία ξαναβρέθηκε με τον Αέτιο και έγινε φίλος με τον Φιλάρετο.

Φυσικά δεν είναι ο πρωτός ούτε ο τελευταίος που έχει αυτή τέτοια προσωπική σχέση με τον Ευδόκιμο. Πολλοί καλλιτέχνες και διανοούμενοι έχουν ξεχωρίσει την προσωπικότητα του γέροντα. Ίσως γιατί ο Ευδόκιμος έχει κάποια στοιχεία από Μακρυγιάννη: μοναδική αμεσότητα, πηγαία καλοσύνη, έντονη προσωπικότητα και λαϊκή θυμοσοφία. Σπάνια στοιχεία που τον κάνουν ιδιαίτερα αγαπητό.



Σε φιλική ατμόσφαιρα γύρω από το μεταπασχαλινότραπέζι ο Τζίμης και η οικογένεια του. Πάντα φιλόξενος ο Ευδόκιμος και πάντα ανοιχτή η πόρτα του μοναστηριού για όλους... (φωτο "εν Άνδρω")
Οι λεπτομέρειες της συζήτησης κατά την διάρκεια του γεύματος πολλές. Δύσκολο να περιγραφούν. Όπως και οι απότομες στροφές των θεμάτων. Το πιο αξιοσημείωτο όταν ο Τζίμης, κάποια στιγμή, σχολιάσε πως στην Άνδρο είναι πάρα πολλοί καλλιτέχνες με ξεχωριστή καριέρα, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν το νησί. Όμως ποτέ κανείς δεν τους προσέγγισε.

Η χαλαρή συζήτηση πήγαινε προς το τέλος όταν έγινε ένα απροσδόκητο συμβάν. Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα της μικρής τραπεζαρίας και μπαίνει μια κυρία με τον σύζυγο της. Χαιρετούν την ομήγυρη γελαστοί. Τους αντιχαιρετούν όλοι και η κυρία ασπάζεται το χέρι του Ευδόκιμου, που είναι στην μια κεφαλή του τραπεζιού. Μετά γυρίζει πηγαίνει προς Τζίμη, που είναι στην άλλη κεφαλή. Ο Τζίμης δίνει ευγενικά το χέρι του για χαιρετσιμό. Όμως η κυρία σκύβει και ...το φιλάει! Χαμογελάμε όλοι που πέρασε τον γενειοφόρο Τζίμη για παπά και κάποιος της εξηγεί πως είναι ο κ. Πανούσης!



O Τζίμης κοιτά  με εκείνο το κρυφό χαμόγελο στη ματιά. Αλλά και ένα μειδίαμα ανάμεσα στα χείλη. Εύκολα τον μπερδεύεις με παπά άμα δεν τον ξέρεις... (φωτο "εν Άνδρω")
 
Ο Τζίμης σχολιάζει: "προσοχή όχι ο υπουργός!" Και συνεχίζει ατάραχος: "δεν πειράζει, κοντεύω να το συνηθίσω! Με τόσους ρόλους παπάδων που έχω παίξει σχεδόν βρίσκω ...φυσιολογικο να μου φιλάνε το χέρι! Τώρα ετοιμάζομαι για να παίξω και τον ρόλο ενός μοναχού! Άλλωστε είναι αρκετοί αυτοί που με χαιρετούν στον δρόμο νομίζοντας με παπά! Δεν τους απογοητεύω: τους αντιχαιρετώ και συνεχίζω! Αν το σκεφτείς η δουλειά που κάνω μοιάζει με του παπά. Μαζεύω από τον κόσμο αυτά που θέλει να πει, αυτά για τα οποία θέλει να ξεσπάσει. Τον "εξομολογώ" δηλαδή. Και μετά του τα ξαναδίνω πίσω για να γελάσει. Βοηθώ να εκτονωθούν. Άρα είμαι εξομολόγος του κοινού μου"!
Γελάμε όλοι με την "εξομολόγηση" του Τζίμη. Και ο Ευδόκιμος κλείνει την κουβέντα:"άμα έχει αγάπη σε ότι κάνει ο άνθρωπος αρκεί. Η αγάπη τον βοηθά να το κάνει καλά". Κάπως έτσι γελαστά και θυμόσοφα προσπεράσαμε την αμηχανία της κυρίας που πήρε τον Τζίμη για παπά...








ΠΗΓΗ 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις