Ο ΘΡΥΛΟΣ ΣΤΟ ΥΨΩΜΑ HILL 3234

 

 

Το βράδυ της 7ης Ιανουαρίου 1988, στα παγωμένα βουνά του Afghanistan, μια μικρή ομάδα Σοβιετικών αλεξιπτωτιστών στάθηκε σε ένα απομονωμένο ύψωμα που έμελλε να γίνει θρύλος: το Hill 3234.

 

Ήταν μόλις 39 άνδρες από μονάδα της Soviet Union. Η αποστολή τους ήταν ξεκάθαρη αλλά επικίνδυνη: να καταλάβουν και να κρατήσουν το ύψωμα, ώστε να προστατεύσουν μια ζωτικής σημασίας οδό ανεφοδιασμού που περνούσε από την περιοχή. Αν το ύψωμα έπεφτε, ο δρόμος θα γινόταν ευάλωτος και ολόκληρη η επιχείρηση θα κινδύνευε.

 

 

 

Από τη στιγμή που έφτασαν, ήξεραν ότι δεν ήταν μόνοι.

Οι αντάρτες Μουτζαχεντίν παρακολουθούσαν.

Οι Σοβιετικοί άρχισαν αμέσως να σκάβουν θέσεις. Δημιούργησαν πρόχειρα χαρακώματα, έστησαν πολυβόλα και μοίρασαν τομείς ευθύνης. Το έδαφος ήταν σκληρό, παγωμένο, και κάθε κίνηση απαιτούσε κόπο. Ο αέρας ήταν παγωμένος και η σιωπή βαριά.

Και μετά… ήρθε η επίθεση.

 

 

 

Ξεκίνησε με πυρά από απόσταση. Ρουκέτες και πυροβολισμοί έσπασαν τη νύχτα. Οι Σοβιετικοί απάντησαν αμέσως, αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή.

Οι Μουτζαχεντίν δεν επιτέθηκαν μία φορά.

Επιτέθηκαν ξανά… και ξανά… και ξανά.

Κύματα επιθέσεων μέσα στο σκοτάδι.

Κάθε φορά πλησίαζαν όλο και περισσότερο.

 

Οι αποστάσεις άρχισαν να μικραίνουν. Από εκατοντάδες μέτρα… σε δεκάδες… και μετά σε λίγα μόνο μέτρα.

Η μάχη άλλαξε μορφή.

Δεν ήταν πια ανταλλαγή πυρών από μακριά.

Ήταν μάχη για επιβίωση.

Οι αντάρτες πλησίασαν τόσο κοντά που άρχισαν να πετούν χειροβομβίδες μέσα στα σοβιετικά χαρακώματα. Οι εκρήξεις φώτιζαν τη νύχτα. Το έδαφος έτρεμε. Φωνές, εντολές, κραυγές τραυματιών γέμιζαν τον αέρα.

Σε κάποια σημεία, οι επιτιθέμενοι έφτασαν κυριολεκτικά μέσα στις θέσεις.

Η μάχη έγινε πρόσωπο με πρόσωπο.

 

Οι στρατιώτες πολεμούσαν:

σε απόσταση λίγων μέτρων

πίσω από πέτρες και σακιά άμμου

μέσα σε χαρακώματα γεμάτα λάσπη και αίμα

Δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη.

Μόνο αντίδραση.

 

Σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές, μια ομάδα Μουτζαχεντίν κατάφερε να πλησιάσει επικίνδυνα ένα σημείο άμυνας. Η γραμμή κινδύνευε να σπάσει.

Οι Σοβιετικοί δεν υποχώρησαν.

Αντίθετα, κράτησαν τη θέση τους και αντεπιτέθηκαν σε πολύ κοντινή απόσταση. Οι εκρήξεις, οι πυροβολισμοί και οι συγκρούσεις έγιναν ένα χάος μέσα στο σκοτάδι.

Η μάχη κράτησε ώρες.

 

Τα πυρομαχικά λιγόστευαν.

Οι τραυματίες αυξάνονταν.

Κάποιοι στρατιώτες συνέχισαν να πολεμούν ενώ ήταν τραυματισμένοι. Άλλοι μετέφεραν πυρομαχικά κάτω από πυρά. Κανείς δεν εγκατέλειψε τη θέση του.

Ήταν μια μάχη αντοχής.

Κάθε λεπτό που περνούσε, έμοιαζε με αιώνα.

Και όμως… άντεξαν.

Μέχρι το ξημέρωμα, οι επιθέσεις άρχισαν να μειώνονται.

Οι Μουτζαχεντίν είχαν υποστεί βαριές απώλειες και τελικά υποχώρησαν.

Το ύψωμα παρέμεινε στα χέρια των Σοβιετικών.

Από τους 39 άνδρες:

6 σκοτώθηκαν

πολλοί τραυματίστηκαν

 

Οι απώλειες των επιτιθέμενων εκτιμώνται σε δεκάδες έως και πάνω από 100 νεκρούς.

Η μάχη του Hill 3234 δεν ήταν μια μεγάλη επιχείρηση με στρατούς χιλιάδων ανδρών.

Ήταν κάτι πιο σκληρό.

 

Μια μικρή ομάδα…

σε ένα απομονωμένο ύψωμα…

που πολέμησε όλη τη νύχτα…

σε απόσταση αναπνοής από τον εχθρό.

 

Και κράτησε.

Γιατί σε εκείνες τις συνθήκες, δεν υπήρχε χώρος για υποχώρηση.

Μόνο για αντοχή.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ