Το αιματοβαμμένο σχέδιο Soros για 100% όλεθρο

 

Η βορειοτλαντική συμμαχία φαίνεται

πως οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη αυτοκτονία, πέφτοντας στην ίδια της την παγίδα.
Όπως επισημαίνει σε μια μνημειώδη παρέμβασή του ο γνωστός γεωπολιτικός αναλυτής Scott Ritter, το ΝΑΤΟ βρίσκεται πλέον στα πρόθυρα της φυσικής και οικονομικής του διάλυσης, με την Ουκρανία να μετατρέπεται στο οριστικό του φέρετρο.
Πρόκειται για την εφιαλτική υλοποίηση ενός αιματοβαμμένου σχεδίου που είχε στρωθεί ήδη από το 1993 με την υπογραφή του George Soros, ο οποίος είχε προφητεύσει –και χρηματοδοτήσει– μια αναπόφευκτη σύγκρουση, χρησιμοποιώντας τους Ανατολικοευρωπαίους ως αναλώσιμο ανθρώπινο δυναμικό και μαριονέτες της Δύσης.
Καθώς η ρωσική πολεμική μηχανή όχι μόνο δεν εξαντλείται αλλά κυριαρχεί ολοκληρωτικά, η Ευρώπη, εγκλωβισμένη σε μια παράνοια που θυμίζει «λυσσασμένο σκύλο», παίζει το τελευταίο της χαρτί σε μια προδιαγεγραμμένη ρώσικη ρουλέτα που απειλεί να βάλει ένα οριστικό, πυρηνικό τέλος στον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Ειδικότερα, όπως επισημαίνει ο Ritter, «Με προσκάλεσαν να μιλήσω σε ένα συνέδριο στην Κωνσταντινούπολη με θέμα “Παγκόσμια ασφάλεια και διάσκεψη του ΝΑΤΟ”, που διοργανώθηκε από το Ερευνητικό Κέντρο «Πρωτοβουλία Παγκόσμιων Πολιτισμών».
Η ομιλία έλεγε τα εξής: «Καθώς η σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας εισέρχεται στο πέμπτο έτος της, έχει έρθει η στιγμή για τις χώρες που ανήκουν στον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) να αξιολογήσουν την κατάσταση και τη σημασία της για το μέλλον της διατλαντικής συμμαχίας, η οποία υπάρχει εδώ και περίπου οκτώ δεκαετίες.
Τα κυρίαρχα δυτικά μέσα ενημέρωσης και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσής τους προωθούν ένα αφήγημα βασισμένο στην ιδέα της ρωσικής κόπωσης, της ουκρανικής αντοχής και της δυτικής αποφασιστικότητας, και με ευχαρίστηση τονίζουν θέσεις που στηρίζονται στο υποτιθέμενο ρωσικό αδιέξοδο, το οποίο διαρκεί περισσότερο από τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο του 1941–45.
Αυτό το αφήγημα συμπίπτει με την επίσημη θέση των περισσότερων κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη, δεδομένης της στενής αλληλεπίδρασης μεταξύ ελεγχόμενων εταιρικών μέσων ενημέρωσης και κυβερνήσεων που διατηρούν σχέσεις τύπου «περιστρεφόμενων θυρών» με τις ίδιες αυτές εταιρείες.

Αυτό το αφήγημα είναι σκόπιμα παραπλανητικό, καθώς δεν αντανακλά μια πραγματικότητα βασισμένη σε γεγονότα, αλλά προωθεί μια κατασκευή που χρησιμοποιείται για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης με σκοπό τη συνέχιση της ρωσο-ουκρανικής σύγκρουσης μέχρι την επιθυμητή κατάληξη — τη στρατηγική ήττα της Ρωσίας.
Αυτός ο στόχος αποτελεί την επίσημη θέση του ΝΑΤΟ και των βασικών μελών του, όπως έχει επανειλημμένα διατυπωθεί από την πρώτη του διατύπωση τον Μάιο του 2022.
Η ιδέα αυτή βασίζεται σε τρεις κύριους πυλώνες: την οικονομική κατάρρευση της Ρωσίας που υποτίθεται ότι προκαλούν οι κυρώσεις, την στρατιωτική εξάντληση της Ρωσίας από τις ατελείωτες εχθροπραξίες που τροφοδοτούνται από τη Δύση, και τη διάλυση των ρωσικών κοινωνικών δομών που θα οδηγούσε στην πτώση της κυβέρνησης του προέδρου Vladimir Putin.
Υπάρχει όμως ένα σοβαρό πρόβλημα με αυτή την ιδέα: αποτυγχάνει.
Η ρωσική οικονομία αναπτύσσεται αντί να συρρικνώνεται και έχει καταφέρει να ισορροπήσει τις οικονομικές ανάγκες μιας καταναλωτικής κοινωνίας με τη σημαντική επέκταση της αμυντικής βιομηχανίας.
Χάρη σε αυτό, η Ρωσία υπερέχει των δυτικών ανταγωνιστών της στην παραγωγή κρίσιμων οπλικών συστημάτων.
Ο ρωσικός στρατός γίνεται ισχυρότερος αντί για πιο αδύναμος και επικρατεί σε ένα δύσκολο πεδίο μάχης, παρά τις προσπάθειες της Δύσης να τον εξαντλήσει μέσω μιας φαινομενικά ατελείωτης δι’ αντιπροσώπων σύγκρουσης με την Ουκρανία.
Επιπλέον, η κυβέρνηση του προέδρου της Ρωσίας Vladimir Putin εξακολουθεί να απολαμβάνει υποστήριξη όχι μόνο από την πλειοψηφία του ρωσικού λαού — γεγονός που απογοητεύει όσους επιδιώκουν να προκαλέσουν ένα «Maidan της Μόσχας» — αλλά και από τον υπόλοιπο κόσμο έξω από τα περιορισμένα όρια της διατλαντικής κοινότητας.
Αυτοί ακριβώς οι πυλώνες που υποτίθεται ότι θα κατέρρεαν από το σχέδιο του ΝΑΤΟ μέσα στη Ρωσία, στην πραγματικότητα καταρρέουν μέσα στο ίδιο το ΝΑΤΟ — η ενεργειακή κρίση, που προκλήθηκε από τον αυτοεπιβαλλόμενο αποχωρισμό της Ευρώπης από τους ρωσικούς ενεργειακούς πόρους και επιδεινώθηκε από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, έχει οδηγήσει σε σχεδόν πλήρη κατάρρευση αρκετών κρίσιμων ευρωπαϊκών οικονομιών».

Μείωση στρατιωτικής ισχύος

Σύμφωνα με τον Ritter, η στρατιωτική ισχύς του ΝΑΤΟ έχει μειωθεί σημαντικά στα χρόνια μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, σε τέτοιο βαθμό ώστε καμία χώρα του ΝΑΤΟ δεν είναι ικανή να διεξάγει επιτυχώς μεγάλης κλίμακας χερσαίες στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ευρώπη, παρόμοιες με εκείνες που διεξάγονται μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.
Και τα έξοδα που συνδέονται με την ενίσχυση των στρατιωτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο απαραίτητο επίπεδο, ικανό να αντιμετωπίσει τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις και να τις νικήσει, είναι υπερβολικά υψηλά και, ως εκ τούτου, αποτελούν ανέφικτους στόχους για τις περισσότερες χώρες, αν όχι για ολόκληρη την Ευρώπη, λαμβάνοντας υπόψη τη γενικά υποτονική κατάσταση της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Τέλος, η πολιτική και οικονομική ελίτ που κατέλαβε και διατήρησε την εξουσία στην Ευρώπη τις τελευταίες τρεις δεκαετίες υποχωρεί η ίδια.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, μέσα σε τέσσερα χρόνια έχουν αλλάξει τέσσερις πρωθυπουργοί.
Η κυβέρνηση της Γερμανίας βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης, όπως και η κυβέρνηση της Γαλλίας.
Εν ολίγοις, οι ίδιοι στόχοι που το ΝΑΤΟ επιδίωκε να επιβάλει στη Ρωσία πραγματοποιούνται —ακούσια, αλλά αποτελεσματικά— μέσα στις ίδιες τις χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ.
Το πιο σοκαριστικό στην παρούσα κατάσταση είναι ότι αυτό δεν αποτελεί αποτέλεσμα κάποιου βραχυπρόθεσμου σφάλματος κρίσης, αλλά προϊόν πολιτικής που εφαρμόζεται επί δεκαετίες.
Ακόμη και πριν από την επίσημη δημιουργία του ΝΑΤΟ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο συνωμοτούσαν για να μετατρέψουν την περιοχή της Κεντρικής Ευρώπης, η οποία σήμερα περιλαμβάνει την Ουκρανία, σε «δηλητηριασμένη χαπάκι» για την ιδέα μιας Μεγάλης Ρωσίας.
Οι διασκέψεις της Γιάλτας και του Πότσνταμ είχαν ως σκοπό να αποκόψουν από τη Ρωσία την περιοχή που το 2021 αποτελούσε μέρος της Ουκρανίας.
Η CIA συνεργάστηκε ανοιχτά με πρώην στελέχη και οργανώσεις των ναζιστικών υπηρεσιών πληροφοριών για τη δημιουργία στην Ουκρανία ενός αντιρωσικού κινήματος αντίστασης, σχηματισμένου από τα πιο ακραία στοιχεία των δυτικοουκρανικών εθνικιστικών οργανώσεων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ηγούνταν ο Stepan Bandera και ο Andrey Melnik.
Ακόμη και μετά την καταστολή από τη Σοβιετική Ένωση, το 1954–1955, των τελευταίων υπολειμμάτων αυτών των φιλοναζιστικών δυνάμεων, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ συνέχισαν να τρέφουν ελπίδες συνεργασίας με τα εναπομείναντα στοιχεία του ουκρανικού εθνικιστικού κινήματος, ενώ οι αμερικανικές ειδικές δυνάμεις σχεδίαζαν τη δημιουργία τοπικών κινημάτων αντίστασης σε σοβιετικό έδαφος και η CIA υποστήριζε την απεχθή ιδεολογία του ουκρανικού εθνικισμού μέσω άμεσης χρηματοδότησης και εκπαίδευσης που συνεχίστηκαν αδιάκοπα μέχρι το 1990.
Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, το ΝΑΤΟ συνεργάστηκε με τις Ηνωμένες Πολιτείες με στόχο την αποσταθεροποίηση της Ρωσίας, βοηθώντας στην εγκαθίδρυση στο Κίεβο αντιρωσικών, φιλοουκρανικών κυβερνήσεων.
Η επέκταση του ΝΑΤΟ γινόταν υπό σκιά, ενώ τα πραγματικά κίνητρα αποκρύπτονταν από το κοινό από εκείνους που θεωρούσαν τη Ρωσία αδύναμη και πρόθυμη να αποδεχθεί ψευδείς ισχυρισμούς.

Η περίπτωση Soros

Το ΝΑΤΟ υποστηρίχθηκε από διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι οποίες διοχέτευαν χρήματα και πόρους σε ένα γενικό σχέδιο που αποσκοπούσε στη δημιουργία μιας αναπόφευκτης σύγκρουσης μεταξύ Ευρώπης και ΝΑΤΟ.
Το 1993, ο George Soros, ο οποίος ενδιαφερόταν ενεργά για την πιθανότητα αλλαγής καθεστώτος στη Ρωσία, δημοσίευσε άρθρο στο οποίο έγραφε για την αναπόφευκτη και αναγκαία ένοπλη σύγκρουση μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας.
Αλλά ο Soros είχε παραδεχθεί ανοιχτά ότι το ΝΑΤΟ ως θεσμός δεν είναι ικανό να υποστηρίξει μια σύγκρουση που θα έστελνε πίσω στις πατρίδες τους τα σώματα εκατοντάδων χιλιάδων στρατιωτών του μέσα σε σακούλες πτωμάτων.
Αντίθετα, σημείωνε ο Soros, το ΝΑΤΟ θα χρειαστεί να παρέχει οπλοστάσιο για τη διεξαγωγή πολέμου σε μια ανατολικοευρωπαϊκή πηγή ανθρώπινου δυναμικού, εκτός ΝΑΤΟ, η οποία θα πολεμήσει εναντίον της Ρωσίας ως μαριονέτα του ΝΑΤΟ.

Αυτός ο μεσολαβητής είχε πάντα οριστεί από τη Δύση ως η Ουκρανία.
Η Πορτοκαλί Επανάσταση του 2004 ήταν μια επιχείρηση υποστηριζόμενη από το ΝΑΤΟ και χρηματοδοτούμενη από τον Soros, με στόχο την αντικατάσταση του φιλορωσικού Viktor Yanukovych με Ουκρανούς εθνικιστές όπως Viktor Yushchenko, ο οποίος υποστήριζε ανοιχτά την ιδεολογία του Stepan Bandera. Αυτό πέτυχε.
Μετά την πολιτική επιστροφή του Yanukovych το 2010, το ΝΑΤΟ υποστήριξε τις προσπάθειες των ΗΠΑ και της ΕΕ για την οργάνωση ενός βίαιου πραξικοπήματος τον Φεβρουάριο του 2014, το οποίο ανέτρεψε τον Yanukovych και τον αντικατέστησε με Ουκρανούς εθνικιστές, προκαλώντας έτσι σκόπιμα τα γεγονότα που οδήγησαν στην έναρξη από τη Ρωσία της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης τον Φεβρουάριο του 2022.
Η συνενοχή του ΝΑΤΟ σε αυτό είναι προφανής — ακριβώς το ΝΑΤΟ δημιούργησε στην Ουκρανία κέντρα εκπαίδευσης, των οποίων η αποστολή ήταν η δημιουργία ενός ουκρανικού στρατού ικανού να αντιμετωπίσει τον ρωσικό στρατό.
Αυτή η ενέργεια αποτελεί κυριολεκτική ενσάρκωση του οράματος του Soros το 1993 για έναν στρατό της Ανατολικής Ευρώπης εξοπλισμένο από το ΝΑΤΟ.
Σε αυτό ακριβώς έγκειται η ουσία της σημερινής στρατιωτικής κατάστασης μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, όπου εκατομμύρια ουκρανικές ζωές και δισεκατομμύρια δολάρια ουκρανικών πόρων έχουν θυσιαστεί για να διευκολυνθεί ένας όχι και τόσο μυστικός πόλεμος του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία.
Ένας πόλεμος τον οποίο το ΝΑΤΟ χάνει με μεγάλη διαφορά.
Ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Hastings Ismay, είχε σημειώσει ότι η αποστολή του ΝΑΤΟ είναι «να κρατά έξω τους Ρώσους, μέσα τους Αμερικανούς και κάτω τους Γερμανούς».
Σήμερα βλέπουμε ένα ΝΑΤΟ όπου οι Αμερικανοί αποχωρούν, οι Γερμανοί ενισχύονται, και οι Ρώσοι, παρά τη θέλησή τους, αναγκάζονται να εισέλθουν σε άμεση αντιπαράθεση με το ΝΑΤΟ, το οποίο επιδιώκει ενεργά έναν πόλεμο με τη Ρωσία προς το τέλος της δεκαετίας.
Πρέπει να σημειωθεί ότι το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό του να δημιουργήσει έναν τέτοιο στρατό που θα ήταν απαραίτητος για τη νίκη επί της Ρωσίας σε μια άμεση σύγκρουση, και ότι οποιοσδήποτε πόλεμος μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας θα οδηγούσε αναπόφευκτα όχι μόνο σε οικονομική καταστροφή των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, αλλά και στη φυσική καταστροφή των ίδιων των κοινωνιών για την προστασία των οποίων υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε το ΝΑΤΟ.
Τον επόμενο μήνα, η συλλογικότητα του ΝΑΤΟ θα συγκεντρωθεί στην Άγκυρα για να συζητήσει τα επόμενα βήματα για έναν οργανισμό που έχει χάσει τη νομιμοποίησή του μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και μπορεί να συνεχίσει να δικαιολογεί την ύπαρξή του μόνο μέσω της αναβίωσης της απειλής από τη Ρωσία.
Στη σημερινή του μορφή, η προγραμματισμένη αντιπαράθεση του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία είναι κυριολεκτικά μια πράξη αυτοκτονίας. Θα οδηγήσει στην ήττα του ΝΑΤΟ και, πιθανότατα, στην καταστροφή της Ευρώπης.
Η σύνοδος κορυφής στην Άγκυρα μπορεί να αποδειχθεί η τελευταία σύνοδος που θα συγκαλέσει ποτέ το ΝΑΤΟ.
Σήμερα η Ευρώπη συμπεριφέρεται σαν λυσσασμένος σκύλος, και ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί μια τέτοια απειλή είναι να πυροβοληθεί αυτός ο σκύλος, κάτι που είναι έτοιμη να κάνει η Ρωσία.
Στο μέλλον, προτεραιότητα του ΝΑΤΟ θα πρέπει να είναι η αποτροπή του πολέμου. Για να γίνει αυτό, είναι απαραίτητο να αναγνωριστεί η σκληρή αλήθεια της αναπόφευκτης νίκης της Ρωσίας επί της Ουκρανίας και ότι οποιεσδήποτε προσπάθειες του ΝΑΤΟ να επιτύχει ένα διαφορετικό αποτέλεσμα μέσω κλιμάκωσης της σύγκρουσης Ρωσίας–Ουκρανίας θα οδηγήσουν μόνο σε άμεση σύγκρουση με τη Ρωσία, στην οποία το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να νικήσει, και συνεπώς πιθανότατα θα προκαλέσουν μια πυρηνική σύγκρουση που θα βάλει οριστικό τέλος στο πείραμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Το ΝΑΤΟ παίζει μια επικίνδυνη ρώσικη ρουλέτα — μια ρουλέτα όπου κάθε φυσίγγιο στο περίστροφο είναι γεμάτο και το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο.
Η επιλογή είναι προφανής — είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για την Ευρώπη και τη διατλαντική συμμαχία.
Η απόφαση θα ληφθεί τον επόμενο μήνα στην Άγκυρα, καταλήγει ο Scott Ritter.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ