"Η Αριστερά που χρειαζόμαστε ..."

 

 

Είναι πράγματι ένα από τα φαινόμενα παρακμής του καιρού μας να βλέπεις την ελλαδική Αριστερά αγκιστρωμενη σε 2-3 ταμπού, ως μόνους τομείς πολιτικής, και να περιφέρεται ανύπαρκτη εμπρός στα προβλήματα της κοινωνίας. 

 

Τα ζητήματα "ταυτότητας φύλου", ένας όρος καταχρηστικώς αποδοθείς για να προσδιορίσει βασικά μια κατώτερη και ενστικτώδη λειτουργία του σώματος που είναι η σεξουαλικη ικανοποίηση. Βλέπουμε δηλαδή έναν ολόκληρο στίβο πολιτικής και μάλιστα το επαναστατικό τμήμα αυτής, να ασχολείται με το ποιος βάζει ή βγάζει πράγματα από το σώμα του και πως αυτοπροσδιορίζεται βάσει των προτιμήσεών του.

 

Το δεύτερο ζήτημα είναι η λαθρομεταναστευση, για την όποια, η Ελλαδική Αριστερά έχει διαπράξει την μέγιστη προδοσία κατά των εργατών του λαού, αφού πρωτοστατεί στην εισβολή και υποδοχή εισβολέων οι οποίοι διέλυσαν την ελληνική εργατική τάξη. 

 

Και μιλώντας για εργατική τάξη, αυτή εδώ η Αριστερά, αδυνατεί καν να κατονομασει ποιος είναι εργάτης πλέον και ποιος οχι. Σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει και οι χειριστές μηχανών είναι πλέον άνθρωποι με γυαλάκια που κάθονται σε οθόνες υπολογιστών, αφού οι μηχανές ηλεκτρονικοποιήθηκαν και ψηφιακοποιηθηκαν η Αριστερά έχει μείνει σε στερεότυπα μεταλλωρύχων και εργατών σε καμίνια μεταλλουργείου. 

 

Τέλος, εκεί που η Αριστερά έπρεπε να ορθώσει παράστημα, όπως είναι τα σύνορα της πατρίδας του λαού και τα συμφέροντα του για το μέλλον των παιδιών του, αποδείχθηκε τουρκότερη των Τούρκων και αλβανότερη των Αλβανών και σκοπιανότερη των "βορειομακεδόνων" (sic).

 

Η Αριστερά που χρειαζόμαστε δεν έχει πλέον κομιφορμ για να αναφερθεί, δεν έχει πλέον "μεγάλη σοβιετική πατρίδα" για να χρηματοδοτηθεί ή να επιδιώξει την ένωση μαζί της, αρκεί να υπηρετήσει με συνέπεια τις αρχές του κομμουνισμού στηρίζοντας τον ντόπιο εργάτη, στηρίζοντας τον λαϊκό στρατό της Ελλάδος με σκοπό την ετοιμασία του για αμυντικό πόλεμο διαρκείας με τον αιώνιο διώκτη του Ελληνισμού, αρκεί να ξυπνήσει στο 2026 όπου η κλειστή προστατευτική οικονομία δεν μπορεί να δημιουργήσει κάτι λιγότερο θλιβερό απο την Αλβανία του Χότζα και πρέπει η πολιτική της να λειτουργήσει υβριδικά με διπλό σύστημα μερικού προστατευτισμου βοήθειας και ελέγχου των κεφαλαιούχων και παράλληλο άνοιγμα στην παγκόσμια οικονομία με υποβοήθηση και καθοδήγηση από το κράτος. 

 

Η Αριστερά που χρειαζόμαστε πρέπει να επιστρέψει σε συνθήκες επανάστασης με ξεπατωμα πρακτόρων και προδοτών με παραδειγματικές τιμωρίες, και επανεξισορρόπηση των συμμαχιών μας με πρωτο μέλημα αυτές να υπηρετούν ξεκάθαρα και με μετρήσιμους όρους το λαϊκό συμφέρον.

 

Η Αριστερά που χρειαζόμαστε δεν υπάρχει και δεν υπηρχε ποτε διότι αυτή που υπάρχει και υπηρχε σαφώς εκπροσωπείται από αυτούς τους ξεπουλημενους κλοουν.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ