Δεκαετία του 80, όταν ήμουνα φοιτητής στο Λονδίνο. Παρασκευή απόγευμα και περίμενα στο σταθμό τρένου του Liverpool Street (ο οποίος βρίσκεται μέσα στο City του Λονδίνου) για να πάρω το τρένο για να πάω στο μοναστήρι του Essex όπου είχα την ευλογία να μένω τα Σαββατοκύριακα δίπλα στον Άγιο Σωφρόνιο του Έσσεξ. Το City μόλις είχε σχολάσει και όλα τα Golden Boys φεύγανε για το Σαββατοκύριακο. Δίπλα μου καθόταν ένας τέτοιος τύπος κουστουμαρισμένος. Απέναντι μας ήτανε μια τζαμαρία η οποία δούλευε σαν καθρέφτης και στον οποίο μπορούσα να δω τον εαυτό μου καθώς και αυτόν τον τύπο που καθόταν δίπλα μου. Σε κάποια στιγμή η εικόνα του τύπου στην τζαμαρία αυτή άλλαξε, και το πρόσωπο του έγινε σαν αυτό μίας σαύρας, όπως αυτοί οι δράκοι (Griffins) που βλέπεις σε αγάλματα παντού μέσα και στα σύνορα του City. Όταν το είδα αυτό τρόμαξα, και γύρισα και τον κοίταξα κατάματα όμως το πρόσωπο του ήταν κανονικά ανθρώπινο. Αυτός σαν να διάβασε τη σκέψη μου, δεν θέλησε να δώσει συνέχεια σε αυτό, σηκώθηκε και έφυγε. Εδώ να σημειώσω ότι εκείνη την εποχή δεν είχα ιδέα για οφιοειδείς και τέτοια πράγματα. Για πρώτη φορά έμαθα περί οφιοειδών περίπου 10 χρόνια αργότερα όταν διάβασα το βιβλίο του David Icke "Το Μυστικό όλων των Εποχών"
Κάποιοι,όλα αυτά δεν τα πιστεύουν.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεκαετία του 80, όταν ήμουνα φοιτητής στο Λονδίνο. Παρασκευή απόγευμα και περίμενα στο σταθμό τρένου του Liverpool Street (ο οποίος βρίσκεται μέσα στο City του Λονδίνου) για να πάρω το τρένο για να πάω στο μοναστήρι του Essex όπου είχα την ευλογία να μένω τα Σαββατοκύριακα δίπλα στον Άγιο Σωφρόνιο του Έσσεξ. Το City μόλις είχε σχολάσει και όλα τα Golden Boys φεύγανε για το Σαββατοκύριακο. Δίπλα μου καθόταν ένας τέτοιος τύπος κουστουμαρισμένος. Απέναντι μας ήτανε μια τζαμαρία η οποία δούλευε σαν καθρέφτης και στον οποίο μπορούσα να δω τον εαυτό μου καθώς και αυτόν τον τύπο που καθόταν δίπλα μου. Σε κάποια στιγμή η εικόνα του τύπου στην τζαμαρία αυτή άλλαξε, και το πρόσωπο του έγινε σαν αυτό μίας σαύρας, όπως αυτοί οι δράκοι (Griffins) που βλέπεις σε αγάλματα παντού μέσα και στα σύνορα του City. Όταν το είδα αυτό τρόμαξα, και γύρισα και τον κοίταξα κατάματα όμως το πρόσωπο του ήταν κανονικά ανθρώπινο. Αυτός σαν να διάβασε τη σκέψη μου, δεν θέλησε να δώσει συνέχεια σε αυτό, σηκώθηκε και έφυγε. Εδώ να σημειώσω ότι εκείνη την εποχή δεν είχα ιδέα για οφιοειδείς και τέτοια πράγματα. Για πρώτη φορά έμαθα περί οφιοειδών περίπου 10 χρόνια αργότερα όταν διάβασα το βιβλίο του David Icke "Το Μυστικό όλων των Εποχών"
ΑπάντησηΔιαγραφήΕντάξει μας έπεισες.
Διαγραφή