«Γιατί οι Ρώσοι δεν θα ηττηθούν ποτέ».

 

 Μια ιστορία από έναν ηλικιωμένο Αφγανό:

«...Ο Άχμαντ Σαχ Μασούντ μας διέταξε να καταλάβουμε τα υψώματα που έλεγχαν το Φαράγγι Παντζσίρ. Οι Ρώσοι ήταν σταθμευμένοι εκεί και δεν μπορούσαμε να περάσουμε για μήνες. Συγκεντρώσαμε στρατό για την επίθεση. Μας πήρε πέντε μέρες για να σπάσουμε τη ρωσική αντίσταση. Και αυτό επειδή τους τελείωσαν τα πυρομαχικά. Το πληρώσαμε ακριβά, χάνοντας πάνω από 280 στρατιώτες. Όταν φτάσαμε στα υψώματα, είδαμε πέντε 18χρονα παιδιά να πολεμούν εναντίον μας. Εσείς οι Αμερικανοί δεν μπορείτε να φανταστείτε το θέαμα. Πέντε εναντίον του στρατού του Σαχ Μασούντ. Τους διατάξαμε να προσευχηθούν. Ήξεραν ότι θα τους σκοτώναμε. Και ξέρετε τι έκαναν αυτά τα Ρωσικά «παιδιά»;

Μας κοίταξαν σιωπηλά, έπιασαν το χέρι του άλλου και αγκάλιασαν ο ένας τον άλλον. Ήταν έτοιμοι να πεθάνουν, όπως και να 'χει. Στέκονταν εκεί, βρώμικοι, πεινασμένοι και αγκαλιασμένοι... Δεν μιλούσαν ούτε έκλαιγαν. Απλώς περίμεναν τον θάνατό τους. Μείναμε άφωνοι...

Ένα τέτοιο θέαμα θα μπορούσε να σοκάρει ακόμη και τους πιο σκληροτράχηλους στρατιώτες, συνηθισμένους σε όλα. Ακόμα κι αν οι Ρώσοι σκότωσαν τους μισούς άντρες μας, Δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Για εμάς, ήταν σπουδαίοι πολεμιστές. Είχαν τιμή. Δεν ζήτησαν τη ζωή τους.

Τα εγγόνια μου σπουδάζουν στη Γερμανία, αλλά θα ήθελα να μεγαλώσουν σαν αυτούς τους Ρώσους - αληθινούς άντρες.

Και αφήσαμε τους Ρώσους να φύγουν τότε. Ναι, υπήρχαν κάποιοι δυσαρεστημένοι άνθρωποι, αλλά οι εντολές δεν αμφισβητούνται. Τους αφήσαμε να φύγουν ειρηνικά. Και ξέρετε κάτι; Οι Ρώσοι έφυγαν χέρι-χέρι και δεν γύρισαν να δουν αν θα τους πυροβολούσαμε πισώπλατα!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ