Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΣΥΜΜΟΡΙΤΩΝ

  

Αν κανείς ρωτήσει

ανθρώπους στην τύχη, για το που έγινε η μεγαλύτερη σφαγή Ελλήνων από τους ξενοκίνητους και ξενοδουλους κομμουνιστές, η συντριπτική πλειοψηφία θα απαντήσει πως έγινε στον Μελιγαλά. Λάθος, έγινε στο Κιλκίς! 

Η «μάχη του Κιλκίς», που έγινε μια μέρα σαν την σημερινή, του 1944, ήταν η δεύτερη πιο πολύνεκρη μάχη που διεξήχθη επί ελληνικού εδάφους μετά τη μάχη Κιλκίς–Λαχανά, στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο (19-21 Ιουνίου 1913). Όχι ως προς τον αριθμό των νεκρών στην μάχη, αλλά ως προς τον αριθμό των αγρίως σφαγιασθέντων μετά την μάχη!

 Η μάχη του Κιλκίς, χαρακτηρίζεται «η τελευταία μάχη της κατοχής». Κι αυτό είναι λάθος! Οι τελευταίοι Γερμανοί στρατιώτες, αποχώρησσν από την ηπειρωτική Ελλάδα, στις 3 Νοεμβρίου 1944. Από την περιοχή του Κιλκίς, είχαν αποχωρήσει στις 27 Οκτωβρίου. Άρα, ήταν η πρώτη μάχη της μετακατοχικής περιόδου.

 Μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης και των περισσοτέρων περιοχών της Βορείου Ελλάδος από τον ΕΛΑΣ, οι δυνάμεις του ΕΕΣ, των τριών Παπαδόπουλων, καθώς και άλλες ανεξάρτητες εθνικές ομάδες της Βόρειας Ελλάδας, κατέφυγαν στο ελεύθερο Κιλκίς. Στο Κιλκίς, είχαν συρρεύσει και χιλιάδες γυναικόπαιδα από τα εθνικιστικά χωριά της γύρω περιοχής, για να προστατευθούν από την δολοφονική μανία του ΕΛΑΣ.

 

 Η κατάληψη του Κιλκίς, ήταν άμεσος στόχος του ΕΛΑΣ, λόγω της γεωγραφικής του θέσης - θα ήταν η «πύλη» που θα οδηγούσε τους Македонци (Μακεντόντσι) των Σκοπίων στον προαιώνιο πόθο τους, την Солун (Θεσσαλονίκη). Η εκεί παρουσία των Ποντίων αντικομμουνιστών, που θα βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή άμυνας σε περίπτωση εισβολής των ορδών του Τίτο, προκειμένου να δημιουργηθεί τετελεσμένο γεγονός στην Μακεδονία, καθιστούσε την κατάληψη του Κιλκίς (και την εξόντωση των μαχητών) επιτακτική!

 Στις συζητήσεις που έγιναν στο Κιλκίς, μεταξύ των αξιωματικών και των οπλαρχηγών, υπήρξαν έντονες διαφωνίες και επήλθε πλήρης ρήξη. Ο Κισά Μπατζάκ, ήταν υπέρ της άμυνας στο Κιλκίς, ενώ ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος, υποστήριξε ότι οι δυνάμεις πρέπει να πιάσουν τα υψώματα γύρω από το Κιλκίς. Η άποψή του δεν έγινε δεκτή και αποχώρησε με το τμήμα του (1.500 άνδρες). Εκ του αποτελέσματος, δικαιώθηκε.

 Οι ορδές του ΕΛΑΣ, οπλισμένες με βαρέα όπλα, αφού πρώτα κύκλωσαν την πόλη, επιτέθηκαν τα ξημερώματα της 4ης Νοεμβρίου. Η άμυνα της πόλης λύγισε τις απογευματινές ώρες και ακολούθησε πραγματικό μακελειό! Με μανία αγρίων θηρίων της αφρικανικής ζούγκλας, κομιτατζήδες του ΕΛΑΣ κατέσφαξαν στην κυριολεξία ό,τι ελληνικό ανέπνεε! Όλους τους αιχμαλώτους (εκτός από περίπου 800, που τους μετέφεραν στην Θεσσαλονίκη και τους κράτησαν ομήρους στο στρατόπεδο Μελά), αλλά και τα γυναικόπαιδα.

 Η μαζική σφαγή, δεν έγινε αυθόρμητα, από «ανεύθυνα στοιχεία», αλλά οργανωμένα και βάσει σχεδίου. Δύο ημέρες νωρίτερα, η εντολή της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ, ήταν η εξής: «Αγαπητοί συναγωνιστές, Πριν απ’ όλα πρέπει να οργανωθεί μια σειρά από ομαδικές δίκες που τον πρακτικό και πολιτικό τους αντίκτυπο καταλαβαίνετε. Γι’ αυτό θα ετοιμάσετε ομαδική δίκη που θα γίνει μέσα σε μια ή δυο μέρες, όλα τα καθάρματα που λάβανε μέρος (Γκεστάπο, χωροφυλακή, οργανώσεις ΕΔΕΣ, Χ κ.λπ.), αρχίζοντας από τους αρχηγούς και τελειώνοντας τα αποτελέσματα να ξεμπερδεύουμε με μιας μ’ όλους αυτούς».

 Η ανθρωποσφαγή κράτησε ολόκληρες μέρες, κι όπως παραδέχεται στις Αναμνήσεις του ο καπετάνιος του Λόχου Μηχανημάτων του 13ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, Κώστας Τσανικλίδης: «Οι δρόμοι του Κιλκίς ήταν γεμάτοι πτώματα». Σύνολο σφαγιασθέντων: 7.342 άνδρες και γυναικόπαιδα.

 Οι Βρετανοί κατέφτασαν στον τόπο του εγκλήματος στις 16 Νοεμβρίου και είδαν με τα μάτια τους, το αποτέλεσμα της μυωπικής πολιτικής που ακολούθησε η χώρα τους στην Ελλάδα, την περίοδο της κατοχής.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ