Πριν από 3.800 χρόνια, ένας Αιγύπτιος περιέγραψε την πλήρη κατάρρευση του πολιτισμού τους

 

 Υπάρχει ένα αρχαίο αιγυπτιακό έγγραφο 

που διαβάζεται σαν να περιγράφει κάποιος τις συνέπειες ενός πολιτισμού που καταρρέει. 

Ονομάζεται Οι Παραμυθίες του Ιπουβέρ, και ο επιζών πάπυρος είναι περίπου 3.200 ετών, αν και η ίδια η σύνθεση πιστεύεται ότι είναι πολύ παλαιότερη. Περιγράφει ότι ο Νείλος είναι γεμάτος αίμα. Σώματα πετιούνται στον ποταμό. Οι άνθρωποι πεθαίνουν της πείνας. Τα παιδιά πεθαίνουν. Πλούσιες οικογένειες έχουν χάσει τα πάντα, ενώ οι υπηρέτες έχουν πάρει στα χέρια τους την περιουσία των αφεντικών τους. 

Κρατικά κτίρια έχουν παραβιαστεί. Επίσημα έγγραφα καταστρέφονται. Γραφεις δολοφονημένοι. Νόμοι πεταμένοι, και η εξουσία του βασιλιά έχει ουσιαστικά καταρρεύσει. Ακόμη και το διεθνές εμπόριο έχει σταματήσει. Το κείμενο παραπονιέται ότι τα πλοία δεν ταξιδεύουν πια προς τη Βύβλο για να προμηθευτούν το κέδρο που εξαρτιόταν η Αίγυπτος. Η γεωργική παραγωγή διαταράσσεται. Οι αποθήκες σιτηρών είναι άδειες. Οι άνθρωποι στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου. 

 Πρόκειται για μια εξαιρετικά λεπτομερή περιγραφή того που συμβαίνει όταν ολόκληρος πολιτισμός παύει να λειτουργεί. Και μετά υπάρχει μια συγκεκριμένη φράση που τράβηξε την προσοχή μου. 

«Πράγματι, ο ποταμός είναι αίμα, ωστόσο οι άνθρωποι πίνουν από αυτόν.» 

Σας θυμίζει κάτι; 

Η βιβλική αφήγηση της Εξόδου περιγράφει τον Νείλο να γίνεται αίμα κατά τις πληγές της Αιγύπτου. Γύρω στο 2200 π.Χ., η Αίγυπτος βίωσε μια μεγάλη περίοδο πολιτικής διάσπασης μετά την κατάρρευση της κεντρικής εξουσίας της Παλαιάς Βασιλείας. 

Υπάρχουν επίσης στοιχεία κλιματικής διατάραξης γύρω από αυτή την περίοδο, που συνήθως συνδέεται με το γεγονός των 4,2 χιλιάδων ετών, το οποίο μπορεί να επηρέασε τις πλημμύρες του Νείλου και την γεωργική παραγωγή. Οι περισσότεροι αιγυπτιολόγοι προτιμούν τη λογοτεχνική ερμηνεία. Δίκαια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο συγγραφέας δεν θα μπορούσε να έχει αντλήσει από πραγματικές εμπειρίες πείνας, βίας και πολιτικής κατάρρευσης. 

 Ο Ιπουβέρ δεν κατηγορεί την ανθρωπότητα. Αναρωτιέται γιατί η θεϊκή ή βασιλική εξουσία, υπεύθυνη για τη διατήρηση της τάξης, επέτρεψε σε όλα να καταρρεύσουν. Πριν από χιλιάδες χρόνια, ένας αιγύπτιος συγγραφέας περιέγραφε ήδη μια κοινωνία που χάνει την πίστη της στους θεσμούς της, στους ηγέτες της και στις δυνάμεις που υποτίθεται ότι την προστατεύουν.

 Έχουμε συζητήσει αρχαίες παραδόσεις που περιγράφουν θεούς να καταστρέφουν την ανθρωπότητα μέσω κατακλυσμών και άλλων καταστροφών. Εδώ βλέπουμε μια περιγραφή του πολιτισμού να καταρρέει από μέσα. Δεν απαιτούνται υπερφυσικά τέρατα. 

Κανένας θεϊκός στρατός που να κατεβαίνει από τον ουρανό. Μόνο πείνα, βία, διαφθορά, πολιτική κατάρρευση και η καταστροφή όσων κρατούν την κοινωνία ενωμένη. Ήταν αυτή η αρχαία λογοτεχνία προειδοποίηση για τις μελλοντικές γενιές για το τι θα μπορούσε να συμβεί; Ή μήπως διατηρούσε αναμνήσεις από όσα είχαν ήδη συμβεί;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ