Πώς οι Αμερικανοί αναγκάστηκαν να παραδώσουν το χρυσό τους

 

 Η επίσημη εκδοχή:

Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, η αμερικανική κυβέρνηση έλαβε το έκτακτο μέτρο να απαιτήσει από τους Αμερικανούς να παραδώσουν το χρυσό τους. Αυτό συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του 1930, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας σταθεροποίησης της οικονομίας που βρισκόταν σε κατάρρευση και αποκατάστασης της εμπιστοσύνης στο τραπεζικό σύστημα.

Εκείνη την εποχή, οι Ηνωμένες Πολιτείες ακολουθούσαν τον κανόνα του χρυσού, που σήμαινε ότι τα χαρτονομίσματα μπορούσαν να ανταλλαχθούν με χρυσό. Καθώς οι τράπεζες άρχισαν να χρεοκοπούν, πολλοί Αμερικανοί έχασαν την εμπιστοσύνη τους στο σύστημα και άρχισαν να συσσωρεύουν χρυσά νομίσματα και ράβδους. Αυτό εξάντλησε το χρυσό από τις τράπεζες και επιδείνωσε ακόμη περισσότερο την οικονομική κρίση.

Σε απάντηση, ο Πρόεδρος Φράνκλιν Ντ. Ρούζβελτ εξέδωσε την Εκτελεστική Διαταγή 6102 στις 5 Απριλίου 1933. Η διαταγή αυτή καθιστούσε παράνομη για τους περισσότερους Αμερικανούς την κατοχή χρυσών νομισμάτων, ράβδων χρυσού ή χρυσών πιστοποιητικών. Οι πολίτες υποχρεώθηκαν να παραδώσουν το χρυσό τους στις τράπεζες ή στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Federal Reserve) εντός συγκεκριμένης προθεσμίας.

Σε αντάλλαγμα, η κυβέρνηση πλήρωσε 20,67 δολάρια ανά ουγγιά σε χαρτονόμισμα, που ήταν η επίσημη τιμή του χρυσού εκείνη την εποχή. Αν και αυτό φαινόταν δίκαιο στα χαρτιά, η κυβέρνηση αύξησε αργότερα την τιμή του χρυσού στα 35 δολάρια ανά ουγγιά, μειώνοντας ουσιαστικά την αξία του δολαρίου και αυξάνοντας τα αποθέματα χρυσού της κυβέρνησης.

Δεν έπρεπε να παραδοθεί όλο το χρυσό. Οι Αμερικανοί είχαν το δικαίωμα να κρατήσουν χρυσά κοσμήματα, χρυσό που χρησιμοποιούνταν για βιομηχανικούς ή οδοντιατρικούς σκοπούς και ορισμένα σπάνια ή συλλεκτικά νομίσματα. Μικρές ποσότητες χρυσού επιτρέπονταν επίσης υπό συγκεκριμένα όρια.

Η άρνηση συμμόρφωσης είχε σοβαρές συνέπειες. Οι παραβάτες αντιμετώπιζαν πρόστιμα έως 10.000 δολάρια, έως 10 χρόνια φυλάκιση ή και τα δύο. Αν και η επιβολή του νόμου ήταν άνιση και οι διώξεις σχετικά σπάνιες, ο νόμος ήταν πραγματικός και νομικά δεσμευτικός.

Ο κύριος σκοπός της κατάσχεσης του χρυσού ήταν να σταματήσει η συσσώρευση, να δοθεί στην κυβέρνηση ο έλεγχος της προσφοράς χρυσού και να επιτραπεί η υποτίμηση του δολαρίου. Αυτό βοήθησε στην αύξηση των τιμών και στην ελάφρυνση του χρέους κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης.

Η απαγόρευση της ιδιωτικής κατοχής χρυσού διήρκεσε για δεκαετίες. Μόνο το 1974, υπό την προεδρία του Τζέραλντ Φορντ, επιτράπηκε ξανά στους Αμερικανούς να κατέχουν νόμιμα χρυσό.

Η κατάσχεση χρυσού του 1933 παραμένει μία από τις πιο αμφιλεγόμενες οικονομικές ενέργειες στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών και μια ισχυρή υπενθύμιση του πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια κυβέρνηση σε περιόδους κρίσης.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ΠΗΓΗ