Η ΝΕΑ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ

  

Στα τέλη του 1993,

οι γιατροί διαπίστωσαν ότι ο Γέροντας έπασχε από καρκίνο τελικού σταδίου. Όταν ενημέρωσαν τον Γέροντα Παΐσιο για τη διάγνωση, εκείνος αναφώνησε απροσδόκητα:

«Φέρε μου ένα μαντιλάκι και θα αρχίσω να χορεύω! Θα χορέψω έναν χορό: “Να είσαι καλά, αντίο, δυστυχισμένε κόσμε!” Δεν έχω χορέψει ποτέ στη ζωή μου, αλλά τώρα θα αρχίσω να χορεύω από τη χαρά μου που πλησιάζει ο θάνατος!»

Στις 4 Φεβρουαρίου 1994, ο πατήρ Παΐσιος υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Ο όγκος στο παχύ έντερο αφαιρέθηκε, αλλά ο καρκίνος είχε ήδη προσβάλει το ήπαρ και τους πνεύμονες.

Στο νοσοκομείο, ένας μοναχός ρώτησε τον Γέροντα:

— Γέροντα, πονάτε;

Ο Γέροντας απάντησε:

— Έχω συνηθίσει τον πόνο. Οι ασθένειες μού πρόσφεραν τέτοιο όφελος, που δεν μου πρόσφερε ολόκληρη η μοναχική ζωή.

Όταν η κατάστασή του παρουσίασε μια μικρή βελτίωση, σχεδίασε και πάλι να επιστρέψει στο Άγιον Όρος, αλλά η επιδείνωση της υγείας του δεν του το επέτρεψε. Πίσω από τις δυσκολίες και τα εμπόδια κρυβόταν το θέλημα του Θεού. Ο Θεός ευδόκησε ο Γέροντας Παΐσιος να ταφεί στον κόσμο.

Την ημέρα της μνήμης της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας, στις 11 Ιουλίου, ο Γέροντας κοινώνησε για τελευταία φορά στη ζωή του. Η τελευταία του νύχτα ήταν μαρτυρική. Μέσα στους πόνους του επικαλούνταν την Υπεραγία Θεοτόκο.

«Γλυκιά μου Παναγία», έλεγε.

Ύστερα έχασε τις αισθήσεις του και παρέμεινε αναίσθητος για περίπου δύο ώρες. Όταν συνήλθε, είπε με φωνή που έσβηνε:

«Μαρτύριο, πραγματικό μαρτύριο».

Έπειτα παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο.

Ήταν Τρίτη, 12 Ιουλίου 1994, στις 11 το πρωι...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ