Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ 40

 

 Ένα από τα βασικά θεμέλια

της ιδεολογικής κυριαρχίας της αριστεράς στην ελληνική κοινωνία, είναι ο μύθος ότι ο πόλεμος του 1940, ήταν «αντιφασιστικός». Μάλιστα, επηρεασμένοι από την αριστερή προπαγάνδα, ίσως χωρίς να το θέλουν και χωρίς καν να το καταλαβαίνουν, είναι και κάποιοι της από δω πλευράς, που παπαγαλίζουν ανόητα τον μύθο της αριστεράς, σε διάφορες εκδοχές (π.χ. «Το 1940, η Ελλάδα πολέμησε τον φασισμό και τον ναζισμό»).

 Ας δούμε, ποια είναι η αλήθεια. Το εξωφρενικό, είναι ότι οι ίδιοι μυθοπλάστες, που χαρακτηρίζουν «αντιφασιστικό» τον πόλεμο της Ελλάδας, χαρακτηρίζουν «φασίστα» τον Μεταξά και «φασιστικό» το καθεστώς του. Δηλαδή, δύο χώρες με φασιστικά καθεστώτα εμπλέκονται σε πόλεμο, η μία κατά της άλλης, αλλά η μία διεξάγει «φασιστικό» πόλεμο, κι η άλλη... «αντιφασιστικό». Σκέτη κωμωδία!

 Ο πόλεμος του 1940, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «αντιφασιστικός», αν η Ελλάδα είχε δημοκρατικό καθεστώς και οι επιτιθέμενοι Ιταλοί είχαν σκοπό να εξαγάγουν τον φασισμό δια του πολέμου και, να επιβάλουν στην Ελλάδα φασιστικό καθεστώς, σαν το δικό τους. Όμως, στην περίπτωσή μας, οι Ιταλοί ήθελαν μόνο και μόνο να κατακτήσουν την Ελλάδα.

 Ο Ιταλικός φασισμός, όπως και ο ναζισμός, έκαναν κατακτητικούς, κι όχι ιδεολογικούς πολέμους, καθώς δεν ενδιαφέρονταν να επιβάλουν το πολιτικό τους σύστημα σε άλλες χώρες. Άλλωστε, ο Χίτλερ είχε διευκρινίσει κάποτε, ότι «ο εθνικοσοσιαλισμός δεν είναι προϊόν προς εξαγωγή». Μόνο στην περίπτωση του πολέμου κατά της Σοβιετικής Ένωσης, χρησιμοποίησαν οι Γερμανοί όρους ιδεολογικούς («εκστρατεία κατά του μπολσεβικισμού», «αντικομμουνιστική σταυροφορία» κ.τ.λ.), πιθανότητα για να καλύψουν τις κατακτητικές τους προθέσεις με ιδεολογικό μανδύα.

 Αντίθετα, οι πόλεμοι που προκάλεσε η Σοβιετική Ένωση, κατά μικρών κι αδύναμων χωρών, ήταν μεν κατακτητικοί (ιμπεριαλιστικοί), αλλά είχαν και πολιτική διάσταση, καθώς οι Σοβιετικοί επέβαλαν κομμουνιστικά καθεστώτα σε όλες ανεξαιρέτως τις κατακτημένες χώρες και περιοχές.

 Αυτό, δεν έτυχε. Γινόταν μεθοδικά και συστηματικά, καθώς όπως είπε ο Στάλιν στον Γιουγκοσλάβο κομμουνιστή ηγέτη Μίλοβαν Τζίλας: «Αυτός ο πόλεμος δεν είναι σαν εκείνους του παρελθόντος. Όποιος καταλαμβάνει ένα έδαφος, επιβάλλει σε αυτό και το δικό του κοινωνικό σύστημα. Ο καθένας επιβάλλει το δικό του σύστημα μέχρι εκεί που φτάνουν οι μεραρχίες του».

 Πάντως, για να είμαστε δίκαιοι, οι πρώτοι που επιχείρησαν να παρουσιάσουν τον πόλεμο της Ελλάδας ως «αντιφασιστικό», ήταν οι Βρετανοί. Ωστόσο, το καθεστώς Μεταξά δεν τους το επέτρεψε: «Η SOE αντιμετωπίζει ένα μεγάλο πρόβλημα που δυσκολεύει την προώθηση βρετανικού προπαγανδιστικού υλικού στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα, την ώρα που οι Βρετανοί προπαγανδιστές επιχειρούσαν να περάσουν το μήνυμα ότι ο πόλεμος ήταν εναντίον του φασισμού, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου τόνιζε ότι οι Έλληνες πολεμούν τους Ιταλούς, κι όχι τον φασισμό. Είχαν μάλιστα εκδοθεί ειδικές οδηγίες, σύμφωνα με τις οποίες “Οι αρμόδιοι της Υπηρεσίας Λογοκρισίας όφειλαν να είναι πολύ ευαίσθητοι με τη λέξη φασισμός”...».

 Συμπέρασμα: το Έπος του 1940, δεν ήταν πόλεμος πολιτικός, ιδεολογικός και αντιφασιστικός. Ήταν πόλεμος εθνικός, για την υπεράσπιση της Πατρίδας από τον ξένο εισβολέα. Πόλεμος, «υπέρ βωμών και εστιών».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ