Οι Ρώσοι θερίζουν στο Μάλι – Σκότωσαν 1.850 τζιχαντιστές σε 30 μέρες, εξαφάνισαν το ουκρανικό ίχνος από την Αφρική

 

 Μεγάλη ανατροπή παρουσιάζει

η εικόνα του πολέμου, που μαίνεται στο Μάλι.
Τα στοιχεία που παρουσίασαν οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας για τους μήνες Ιούνιο και Ιούλιο δείχνουν μια αξιοσημείωτη μεταβολή στην ένταση και στην αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων εναντίον τζιχαντιστικών και αυτονομιστικών οργανώσεων.
Σύμφωνα με τον συνταγματάρχη Bakary Bocar Maïga, επικεφαλής της Διεύθυνσης Πληροφοριών και Δημοσίων Σχέσεων των ενόπλων δυνάμεων, οι Ένοπλες Δυνάμεις του Μάλι (FAMa) «εξουδετέρωσαν» 1.850 μαχητές και κατέστρεψαν 45 βάσεις ένοπλων οργανώσεων από την 1η Ιουνίου έως τις 31 Ιουλίου.
Η αεροπορία πραγματοποίησε 1.545 εξόδους, περισσότερες από 5.300 ώρες πτήσης και 307 πλήγματα.
Καταστράφηκαν επίσης, σύμφωνα πάντα με τον επίσημο απολογισμό, 153 pickup, 11 τεθωρακισμένα και περισσότερες από 230 μοτοσικλέτες και άλλα μέσα εφοδιασμού.
Το σημαντικότερο όμως δεν είναι μόνο ο αριθμός των απωλειών που ανακοινώνει η Bamako.
Είναι η αλλαγή στον τρόπο διεξαγωγής των επιχειρήσεων.
Η στενότερη σύνδεση αναγνώρισης από drones, αεροπορικών πληγμάτων και επίγειων δυνάμεων δείχνει ότι οι FAMa επιχειρούν πλέον περισσότερο ως οργανωμένος στρατός και λιγότερο ως δύναμη που αντιδρά αποσπασματικά στις επιθέσεις των ανταρτών.
Και σε αυτή τη μεταμόρφωση, η ρωσική βοήθεια έχει αποκτήσει ιδιαίτερη βαρύτητα.


Η Ρωσία από υποστηρικτής γίνεται βασικός στρατιωτικός εταίρος

Μετά την αποχώρηση των γαλλικών στρατευμάτων και τη δραστική μείωση της δυτικής στρατιωτικής παρουσίας, το Μάλι στράφηκε στη Ρωσία για εκπαίδευση, εξοπλισμό και επιχειρησιακή υποστήριξη.
Το Africa Corps, το οποίο βρίσκεται πλέον υπό σαφέστερο έλεγχο του ρωσικού υπουργείου Άμυνας μετά την εποχή της Wagner, έχει αναλάβει μεγάλο μέρος αυτής της συνεργασίας.
Η Ρωσία έχει επίσης δεσμευθεί να υποστηρίξει στρατιωτικά την ευρύτερη Συμμαχία των Κρατών του Sahel στην οποία συμμετέχουν το Μάλι, ο Νίγηρας και η Μπουρκίνα Φάσο.
Η συνεργασία πέρασε μια εξαιρετικά δύσκολη δοκιμασία τον Απρίλιο, όταν το JNIM, που συνδέεται με την al-Qaeda, και το αυτονομιστικό Azawad Liberation Front εξαπέλυσαν τη μεγαλύτερη συντονισμένη επίθεση των τελευταίων ετών.
Οι επιθέσεις της 25ης Απριλίου έφτασαν βαθιά μέσα στο κρατικό σύστημα.
Ο υπουργός Άμυνας του Μάλι σκοτώθηκε, στρατιωτικές εγκαταστάσεις δέχθηκαν επιθέσεις και το Kidal πέρασε στα χέρια των ανταρτών, ενώ η πίεση έφτασε ακόμη και στην περιοχή της Bamako.
Το πλήγμα ήταν σοβαρό τόσο για την κυβέρνηση του Assimi Goïta όσο και για τη ρωσική στρατηγική, καθώς μονάδες του Africa Corps αναγκάστηκαν να αποσυρθούν από ορισμένες βόρειες θέσεις.
Ακριβώς γι' αυτό οι εξελίξεις του Ιουνίου και του Ιουλίου έχουν σημασία.
Η εικόνα μιας ρωσικής παρουσίας που βρισκόταν σε υποχώρηση μετά τα γεγονότα του Απριλίου άρχισε να αλλάζει.
Στις αρχές Ιουλίου, δυνάμεις του Μάλι και της Ρωσίας αντιμετώπισαν νέες συντονισμένες επιθέσεις σε Anefis, Gao, Aguelhok, Sevare και άλλες περιοχές.
Ρωσικές πηγές υποστήριξαν ότι οι περισσότερες επιθέσεις αποκρούστηκαν, ενώ ανεξάρτητες αναφορές περιέγραψαν ιδιαίτερα σκληρές μάχες γύρω από το Anefis, όπου κυβερνητικές δυνάμεις και οι Ρώσοι εταίροι τους τελικά διατήρησαν ή επανέκτησαν τον έλεγχο μετά την άφιξη ενισχύσεων.
Δεν πρόκειται επομένως για μια εύκολη ή αδιάκοπη ρωσική επιτυχία.
Πρόκειται όμως για την ικανότητα ενός στρατιωτικού εταίρου να παραμείνει στο πεδίο ύστερα από σοβαρές απώλειες και να συμβάλει στην ανασύνταξη των κυβερνητικών δυνάμεων.

Από την άμυνα στην πίεση των γραμμών ανεφοδιασμού

Τα στοιχεία της FAMa υποδηλώνουν επίσης μια προσπάθεια αλλαγής των κανόνων του παιχνιδιού.
Οι οργανώσεις του Sahel δεν επιβιώνουν μόνο χάρη στους μαχητές τους.
Χρειάζονται οχήματα, καύσιμα, μοτοσικλέτες, αποθήκες, διαδρομές ανεφοδιασμού, δίκτυα πληροφοριών και ασφαλείς ζώνες στις τεράστιες εκτάσεις της ερήμου.
Η καταστροφή δεκάδων βάσεων και εκατοντάδων οχημάτων, εφόσον οι ανακοινώσεις της Bamako ανταποκρίνονται στην πραγματική κλίμακα των απωλειών, δείχνει ότι η στρατηγική δεν περιορίζεται πλέον στην απόκρουση επιθέσεων αλλά επιδιώκει να χτυπήσει τη δυνατότητα των οργανώσεων να επανασυγκροτούνται.
Παράλληλα, οι ένοπλες δυνάμεις ανακοίνωσαν ότι συνόδευσαν περισσότερα από 15.500 βυτιοφόρα στις βασικές οδικές αρτηρίες.
Αυτό είναι εξίσου κρίσιμο με τις μάχες: η δυνατότητα του κράτους να κρατά ανοιχτές τις μεταφορές καυσίμων είναι άμεσα συνδεδεμένη με την οικονομική λειτουργία και την πολιτική επιβίωσή του.

🇷🇺🤝🇲🇱
Le Corps africain des forces armées russes ne se contente pas de lutter contre le terrorisme aux côtés de l'armée malienne, il vient aussi en aide aux civils, comme en témoigne l'utilisation d'un char de combat pour dégager deux camions embourbés. pic.twitter.com/9KOW8UselP

— M.X Optique ◽ (@malkoomx00) August 12, 2026

 

 Η αποτυχία του παλιού γαλλικού μοντέλου

Η στροφή προς τη Ρωσία δεν μπορεί να γίνει κατανοητή χωρίς να θυμηθεί κανείς τι προηγήθηκε.
Η Γαλλία είχε στρατιωτική παρουσία στο Μάλι για χρόνια, αρχικά με την Επιχείρηση Serval και στη συνέχεια με την Barkhane.
Παρά τις σημαντικές επιχειρησιακές επιτυχίες απέναντι σε τζιχαντιστικές οργανώσεις, η εξέγερση όχι μόνο δεν εξαφανίστηκε αλλά εξαπλώθηκε σταδιακά σε μεγάλο μέρος του Sahel.
Αυτό δημιούργησε στην Bamako την πεποίθηση ότι το δυτικό μοντέλο είχε φτάσει στα όριά του.
Μετά τα στρατιωτικά πραξικοπήματα του 2020 και του 2021, η νέα ηγεσία απομάκρυνε τις γαλλικές και τις δυνάμεις του ΟΗΕ και επέλεξε τη στενότερη σχέση με τη Μόσχα.
Σήμερα, η Ρωσία αποτελεί τον βασικό εξωτερικό στρατιωτικό υποστηρικτή της κυβέρνησης.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η ρωσική παρουσία έχει ήδη λύσει το πρόβλημα.
Η δραματική επίθεση του Απριλίου απέδειξε ακριβώς το αντίθετο: το JNIM και οι σύμμαχοί του εξακολουθούν να διαθέτουν σοβαρές επιχειρησιακές δυνατότητες.
Σημαίνει όμως ότι η Bamako έχει επιλέξει έναν εταίρο ο οποίος δεν συνδέει τη συνεργασία του με το ίδιο πολιτικό πλαίσιο και τις ίδιες προϋποθέσεις που χαρακτήριζαν τις σχέσεις της με τη Δύση.Η σκιά και το ίχνος της Ουκρανίας

Ακόμη πιο ευαίσθητη είναι η καταγγελία ότι ο πόλεμος της Ουκρανίας με τη Ρωσία έχει μεταφερθεί έμμεσα στο Sahel.
Οι υποψίες δεν εμφανίστηκαν το 2026.
Το 2024, μετά τη βαριά ήττα της Wagner κοντά στο Tinzaouaten, ο εκπρόσωπος των ουκρανικών στρατιωτικών πληροφοριών Andriy Yusov δήλωσε ότι οι αντάρτες είχαν λάβει τις «απαραίτητες πληροφορίες» για να πραγματοποιήσουν την επιχείρηση.
Η κυβέρνηση του Μάλι θεώρησε τις δηλώσεις παραδοχή ουκρανικής ανάμειξης και διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την Ουκρανία.
Το Κίεβο αρνήθηκε ότι υποστήριξε τρομοκρατικές οργανώσεις, ενώ εκπρόσωπος των Tuareg δήλωσε αργότερα στο Reuters ότι η οργάνωσή του δεν είχε λάβει ουκρανική βοήθεια.
Οι νέες καταγγελίες είναι ακόμη βαρύτερες.
Ρωσικά μέσα και αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι ουκρανικό προσωπικό παρέχει εκπαίδευση και τεχνογνωσία σε αντιρωσικές ένοπλες οργανώσεις, με δίκτυα που περνούν από τη Λιβύη και τη Μαυριτανία, και ότι η Γαλλία έχει επίσης κάποιο ρόλο.
Το επεισόδιο του 2024 απέδειξε τουλάχιστον ότι ο πόλεμος Ρωσίας–Ουκρανίας έχει δημιουργήσει κίνητρα για επιχειρήσεις πληροφοριών και ανταγωνισμό επιρροής ακόμη και πολύ μακριά από την Ευρώπη.


Το δύσκολο ερώτημα για τη Ρωσία

Για τη Μόσχα, το Μάλι αποτελεί κάτι περισσότερο από μια ακόμη στρατιωτική αποστολή.
Είναι δοκιμή του κατά πόσο η Ρωσία μπορεί να παρουσιάσει στον αφρικανικό κόσμο ένα εναλλακτικό μοντέλο συνεργασίας απέναντι στη δυτική παρουσία.
Οι τελευταίες επιχειρήσεις δίνουν στη ρωσική πλευρά επιχειρήματα.
Οι FAMa εμφανίζονται περισσότερο ενεργές, η αεροπορική ισχύς χρησιμοποιείται σε μεγαλύτερη κλίμακα και οι κυβερνητικές δυνάμεις κατάφεραν να απορροφήσουν το σοκ του Απριλίου και να περάσουν ξανά στην αντεπίθεση.
Για χρόνια, το κυρίαρχο δυτικό αφήγημα αντιμετώπιζε την αποχώρηση της Γαλλίας και την είσοδο της Ρωσίας ως μια πορεία που θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην κατάρρευση του Μάλι.
Η τεράστια επίθεση του Απριλίου φάνηκε για λίγο να επιβεβαιώνει αυτή την πρόβλεψη.
Η κυβέρνηση όμως δεν κατέρρευσε. Οι ένοπλες δυνάμεις ανασυντάχθηκαν.
Το Africa Corps παρέμεινε.
Και δύο μήνες αργότερα η Bamako υποστηρίζει ότι έχει προκαλέσει τις μεγαλύτερες απώλειες των τελευταίων ετών στους αντιπάλους της.
Ο πόλεμος στο Sahel δεν έχει κριθεί.
Αλλά η Ρωσία έχει πλέον κάτι που η προηγούμενη δυτική στρατηγική δυσκολεύτηκε τελικά να διατηρήσει: μια κυβέρνηση που εξακολουθεί να τη θεωρεί αναγκαίο στρατηγικό εταίρο και έναν στρατό που επιχειρεί μαζί της στο πεδίο, όχι παρά την παρουσία της.
Το αν αυτό θα μετατραπεί σε διαρκή σταθερότητα θα είναι η πραγματική δοκιμασία.
Για την ώρα, πάντως, τα γεγονότα του καλοκαιριού δείχνουν ότι η μάχη για το Μάλι —και για την επιρροή σε ολόκληρο το Sahel — κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ