Νέα τάξη πραγμάτων για κλάματα

 

Το μεγάλο project

των «έξυπνων» καμερών Τεχνητής Νοημοσύνης για τον ΚΟΚ, το οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του παρουσίαζαν με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα ως δήθεν «επανάσταση» στην οδική ασφάλεια, εξελίσσεται με μαθηματική ακρίβεια σε ένα από τα μεγαλύτερα και πιο δαπανηρά φιάσκα της ψηφιακής διακυβέρνησης.

Τα στοιχεία κόβουν την ανάσα και εκθέτουν ανεπανόρθωτα τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, καθώς αποδεικνύεται ότι οι κάμερες που έχουν ήδη εγκατασταθεί ή δοκιμαστεί παρουσιάζουν εντυπωσιακά χαμηλή αξιοπιστία, με το εξοργιστικό 93% των καταγεγραμμένων παραβάσεων να απορρίπτεται ως άκυρο.

Ειδικότερα, από τις περίπου 13.000 κλήσεις που βεβαιώθηκαν από τις αρχές Απριλίου μέχρι τα μέσα Μαΐου 2026, ελέγχθηκαν οι 5.500 και από αυτές μόλις 400 —δηλαδή το ισχνό 7%— αφορούσαν πραγματικές παραβάσεις, ενώ οι υπόλοιπες ακυρώθηκαν λόγω τραγικών λαθών του συστήματος.

Η δήθεν αλάνθαστη Τεχνητή Νοημοσύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη κατάφερε να χρεώσει πρόστιμο 150 ευρώ σε οδηγό επειδή μπέρδεψε μια συσκευή ατμίσματος με συνοδηγό χωρίς ζώνη, ενώ άλλος πολίτης τιμωρήθηκε για χρήση κινητού επειδή απλώς έξυνε το κεφάλι του, σε μια σειρά από φαιδρά περιστατικά όπου το λογισμικό μπερδεύτηκε με ρούχα, αντικείμενα ή φυσιολογικές κινήσεις.

Αυτό το ψηφιακό έκτρωμα δεν είναι απλώς ανίκανο, αλλά και εξαιρετικά προκλητικό για τις τσέπες των φορολογουμένων, αν αναλογιστεί κανείς ότι το κόστος ανέρχεται στο σκανδαλώδες ποσό των 88.000 ευρώ ανά κάμερα, συμπεριλαμβανομένης της εγκατάστασης, της συντήρησης και του λογισμικού.

Με απλά λόγια, το Μαξίμου καλεί τους πολίτες να πληρώσουν δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για ένα σύστημα που αποτυγχάνει παταγωδώς να κάνει ακόμη και τη βασική του δουλειά. Και σαν να μην έφτανε η απόλυτη αναποτελεσματικότητα, ο αρχικός διαγωνισμός των 88 εκατομμυρίων ευρώ για 1.000 κάμερες μπορεί να ακυρώθηκε μετά από προσφυγές εταιρειών, όμως η κυβέρνηση —πιστή στην τακτική της να αγνοεί την πραγματικότητα— προετοιμάζει ήδη νέο διαγωνισμό, χωρίς να έχει επιλύσει το θεμελιώδες πρόβλημα της αξιοπιστίας.

Παράλληλα, αναδεικνύεται και μια παράμετρος που το κυβερνητικό επιτελείο σκόπιμα αποσιωπά: αν κάθε κλήση αυτού του ιδιότυπου «Predator των δρόμων» πρέπει τελικά να ελέγχεται χειροκίνητα από άνθρωπο για να αποφευχθούν τα δικαστικά παρατράγουδα, τότε εκατομμύρια ανθρωποώρες θα αναλωθούν χωρίς κανένα απολύτως λόγο, εκμηδενίζοντας οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ του πριν και του μετά και αποδεικνύοντας ότι το μόνο που σίγουρα επιτυγχάνεται είναι η μαζική επιτήρηση.

Πίσω όμως από την παταγώδη αποτυχία στην καταγραφή των τροχαίων παραβάσεων κρύβεται μια πολύ πιο σκοτεινή και ανησυχητική πραγματικότητα, που γεννά εύλογα ερωτήματα για τις πραγματικές προθέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτές οι AI κάμερες δεν είναι απλές φωτογραφικές μηχανές· έχουν την τεχνική δυνατότητα να καταγράφουν εικόνα και ήχο σε πραγματικό χρόνο, να αναγνωρίζουν πρόσωπα οδηγών και επιβατών, να αποθηκεύουν δεδομένα για μεγάλο χρονικό διάστημα και να τα διασταυρώνουν με άλλες βάσεις δεδομένων.

Καθίσταται σαφές ότι, ακόμα κι αν το σύστημα αποτυγχάνει παταγωδώς να κόψει έγκυρα πρόστιμα για υπερβολική ταχύτητα, λειτουργεί άψογα ως ένα εργαλείο μαζικής, μόνιμης και «νόμιμης» παρακολούθησης, όπου κάθε συνομιλία μέσα στο αυτοκίνητο με ανοιχτό παράθυρο, κάθε διαδρομή και κάθε συμπεριφορά μπορεί να καταγραφεί και να χρησιμοποιηθεί όποτε το κρίνουν σκόπιμο οι αρμόδιες Αρχές.

Αν το σύστημα αδυνατεί να υπηρετήσει τον σκοπό για τον οποίο υποτίθεται ότι αγοράστηκε, δηλαδή την οδική ασφάλεια, τότε η εμμονή της κυβέρνησης να προχωρήσει σε αυτές τις θηριώδεις δαπάνες αποδεικνύει ότι ο πραγματικός στόχος δεν ήταν ποτέ η μείωση των ατυχημάτων, αλλά η δημιουργία ενός παντοδύναμου, οργουελικού δικτύου επιτήρησης των πολιτών. 

 Το «Predator των δρόμων» κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία ως ένα ακόμη ακριβό μνημείο κυβερνητικής ανικανότητας και αυταρχισμού που απειλεί ευθέως τις προσωπικές ελευθερίες, ενώ για να το επιβάλουν, επιστρατεύουν ήδη τη γνωστή, γελοία παραφιλολογία του «όποιος δεν έχει τίποτα να κρύψει, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί» — ένα ισοπεδωτικό επιχείρημα που αντιμετωπίζει τους πολίτες ως αγέλη, ξεχνώντας εσκεμμένα ότι αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τα σπίτια μας θα είχαν γυάλινους τοίχους αντί για κουρτίνες και παραθυρόφυλλα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ΠΗΓΗ