ΠΟΣΟ ΕΚΛΕΒΑΝ ΜΕ ΤΟ "ΚΑΛΑΘΙ ΤΗΣ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΣ"

Επτά χρόνια μετά
την ανάληψη της διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η λεγόμενη «μάχη κατά της ακρίβειας» έχει μετατραπεί σε ένα από τα πιο παταγώδη πολιτικά και κοινωνικά φιάσκα της μεταπολίτευσης.Παρά το γεγονός ότι το Μαξίμου επιχείρησε επί σειρά ετών να υποβαθμίσει την απελπιστική κατάσταση των νοικοκυριών επιστρατεύοντας επικοινωνιακά τεχνάσματα, αναποτελεσματικούς ελέγχους και υποκριτικά μέτρα-ψίχουλα, όπως το διαβόητο «καλάθι του νοικοκυριού», η σκληρή πραγματικότητα της περιόδου 2019–2026 αποκαλύπτει μια άνευ προηγουμένου βίαιη συμπίεση της αγοραστικής δύναμης.
Τα επίσημα στοιχεία ξεσκεπάζουν πλήρως το κυβερνητικό αφήγημα περί «θωράκισης των εισοδημάτων», καθώς αποδεικνύουν ότι το κόστος ζωής στα βασικά αγαθά κάλπασε με ρυθμούς που εξαέρωσαν τις όποιες ονομαστικές αυξήσεις των μισθών, αφήνοντας τους πολίτες απροστάτευτους απέναντι στην αισχροκέρδεια των μεγάλων αλυσίδων σούπερ μάρκετ.
Η αποτυχία της οικονομικής πολιτικής του Κυριάκου Μητσοτάκη αποτυπώνεται ανάγλυφα στους αριθμούς, οι οποίοι επιβεβαιώνουν τη ραγδαία φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.
Ένα τυπικό καλάθι βασικών προϊόντων, το οποίο το 2019 κόστιζε 38,63 ευρώ, έφτασε το 2026 να κοστίζει 62,06 ευρώ, σημειώνοντας μια εξωφρενική και ανεξέλεγκτη αύξηση της τάξης του 60,7%.
Την ίδια ακριβώς περίοδο, ο κατώτατος μεικτός μισθός αυξήθηκε από τα 650 ευρώ στα 920 ευρώ, δηλαδή κατά μόλις 41,5%. Αυτή η τεράστια απόκλιση, που αγγίζει τις 20 ποσοστιαίες μονάδες, ξεπερνά κάθε έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης και αποδεικνύει ότι οι κυβερνητικές εξαγγελίες για αυξήσεις αποτελούν ουσιαστικά μια πολιτική εξαπάτηση, αφού η ακρίβεια στα ράφια τρέχει πολύ πιο γρήγορα από τα μεροκάματα.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη άφησε ανεξέλεγκτο το κύμα των ανατιμήσεων να χτυπήσει τον πυρήνα της καθημερινής διατροφής των Ελλήνων, με τα προϊόντα πρώτης ανάγκης να μετατρέπονται σε είδη πολυτελείας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πατάτες σχεδόν διπλασίασαν την τιμή τους, με τη συσκευασία των πέντε κιλών να εκτοξεύεται από τα 3,59 ευρώ το 2019 στα 7,10 ευρώ το 2026, καταγράφοντας μια ασύλληπτη αύξηση 97,8%. Παρόμοια είναι η λεηλασία του οικογενειακού προϋπολογισμού και στο κρέας, όπου το χοιρινό χωρίς κόκκαλο ακρίβυνε κατά 84,3% (φτάνοντας τα 8 ευρώ από 4,34 ευρώ το κιλό) και το αρνί κατά 79,2% (ανεβαίνοντας στα 13,80 ευρώ από 7,70 ευρώ το κιλό).
Η πλήρης αδυναμία ή άρνηση του κρατικού μηχανισμού να πατάξει τα κερδοσκοπικά παιχνίδια στην αγορά οδήγησε σε σοκαριστικές αυξήσεις ακόμα και στα πιο απλά γαλακτοκομικά και λαχανικά. Το μαρούλι ακρίβυνε κατά 78,8% (από 0,52 σε 0,93 ευρώ το τεμάχιο), το νωπό πλήρες γάλα σημείωσε άνοδο 71,7% αγγίζοντας τα 1,82 ευρώ το λίτρο, ενώ η παραδοσιακή φέτα βαρελιού επιβαρύνθηκε με καπέλο σχεδόν 60%, φτάνοντας την απαγορευτική τιμή των 12,30 ευρώ το κιλό.
Παράλληλα, προϊόντα ευρείας κατανάλωσης, όπως το ρύζι καρολίνα και τα αναψυκτικά τύπου cola, φορτώθηκαν με αυξήσεις που ξεπέρασαν το 52% και το 53% αντίστοιχα, ενώ το λευκό κρασί Μοσχοφίλερο εκτινάχθηκε κατά 73,3%, φτάνοντας τα 7 ευρώ. Ακόμα και σε είδη που εμφάνισαν συγκριτικά μικρότερες μεταβολές, όπως τα αυγά (10,5%), το αλεύρι (13,4%) και η ζάχαρη άχνη (13,2%), η ανοδική τάση ήταν καθολική, γεγονός που αποδεικνύει ότι η ακρίβεια διαχύθηκε ανεμπόδιστα σε όλο το φάσμα των βασικών αγαθών, χωρίς καμία ουσιαστική γραμμή άμυνας από την πλευρά της πολιτείας.
Η πάγια τακτική του Κυριάκου Μητσοτάκη και των υπουργών του να μεταθέτουν τις ευθύνες τους, αποδίδοντας μονομερώς την οικονομική ασφυξία στις διεθνείς κρίσεις, την ενέργεια ή τον πόλεμο στην Ουκρανία, έχει πλέον εξαντλήσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας.
Η πρωτοφανής διάρκεια του φαινομένου και η μόνιμη εγκατάσταση των τιμών στα ύψη γκρεμίζουν τις κυβερνητικές δικαιολογίες και επιβεβαιώνουν ότι η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια στην ακρίβεια λόγω της κυβερνητικής ανοχής στα καρτέλ.
Τα μέτρα που εφαρμόστηκαν αποδείχθηκαν στην πράξη ανίκανα, αν όχι προσχηματικά, καθώς δεν στόχευσαν ποτέ στην ρίζα του προβλήματος, αφήνοντας την κοινωνική πλειοψηφία να βουλιάζει στη φτώχεια και να χρηματοδοτεί τα υπερκέρδη των λίγων.


Αυτό ήταν ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο για να καταλήξουν τεράστια κονδύλια στους μπακάληδες. Με το αζημιωτο για μερικούς πολιτικούς φυσικά.
ΑπάντησηΔιαγραφήsta.
https://vm.tiktok.com/ZNRWMP4dp/
ΑπάντησηΔιαγραφή
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ τεχνητή νοημοσύνη χρειάζεται
τίς κάμερες.
Οι κάμερες στούς χώρους εργασίας
παρακολουθούν τούς εργαζόμενους.
Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι χώροι
εργασίας όπου, ταυτόχρονα, υπάρχουν
καί πελάτες.
Τράπεζες, εκδοτήρια εισιτηρίων,
super markets, καφέ, καταστήματα
λιανικής.
Τά σούπερ μάρκετ έχουν ακόμα
μεγαλύτερη αξία παρατήρησης (καί
καταγραφής) διότι αφορούν
τίς περισσότερες κατηγορίες
πληθυσμού καί άρα, τό προσωπικό
δέχεται περισσότερα ερεθίσματα σέ
εναλλασσόμενα καθήκοντα.
Οι κάμερες στά super markets
παρακολουθούν τούς εργαζόμενους
όσο καί τούς πελάτες.
Οι εργαζόμενοι αποδέχονται μία
κατάσταση συνεχούς καταγραφής μέ
βασική δικαιολογία τήν ασφάλεια.
Αυτό ενισχύεται από τό γεγονός ότι τό
μεγαλύτερο ποσοστό τών
εργαζομένων στόν κύριο χώρο τών
σούπερ μάρκετ, είναι γυναίκες.
Οι γυναίκες αισθάνονται ασφαλείς ενώ
παραχωρούν στίς κάμερες ένα μέρος
τής ιδιωτικότητάς τους.
Η αποδοχή τών καμερών γίνεται ώς
ανάγκη προστασίας ενός μεγάλου
τμήματος τού πληθυσμού.
Όλο αυτό συνδυάζεται μέ τήν ανάγκη
τής εργασίας κλπ.
Αυτή είναι η διάρθρωση τής
σύγχρονης κοινωνίας.
Η αρχή προκαλεί τό τέλος..
Η συγκρότηση εμπεριέχει τίς αιτίες
παρακμής.
Θά μπορούσαμε νά φανταστούμε έναν
σύγχρονο χώρο εργασίας χωρίς
κάμερες?
Η ίδια η σύγχρονη ανάπτυξη
προϋποθέτει τήν καχυποψία παντού.
Η καχυποψία ενισχύεται καί από
άλλες διαδικασίες μέσα στούς
χώρους εργασίας από τή διαφήμιση
μέχρι τήν ιεραρχία καί τήν
επαγγελματική συμπεριφορά.
Αργός θάνατος..
Διαδικασία κοινωνικού θανάτου.
Οργανώνουμε τήν οικονομία (σέ μιά
κοινωνία) πού αναγνωρίζει τόν
άνθρωπο ώς απειλή ή..τροφή (πού
συνηθίσαμε νά τή λέμε βάση
δεδομένων).
Άμυνα - επίθεση,
καχυποψία, υποκρισία, κάθε μέρα από
τήν αρχή χωρίς διαφυγή.
Όταν η κοινωνία φτάσει σ' αυτό τό
στάδιο περνά στήν αυτο-κατανάλωση.
Σέ όλα τά supermarkets υπάρχουν δύο
κατηγορίες αναλώσιμων:
Όσα είναι στούς πάγκους καί τά
ράφια, είναι η μία κατηγορία.
Η άλλη είναι οι άνθρωποι πού μέσω
καμερών καί σκάνερς, παρέχουν
δεδομένα για τήν ανάπτυξη τής
τεχνητής νοημοσύνης.
Χάντζος Φίλιππος
Πρός δημοσίευση